Beetje nieuwsgierig? Neem een duik in het boek!

Naar de online folder

 

Ze waren in een grote ruimte gekomen waar ze rechtop konden staan. In het midden van de grot lag een gassende vijver als een stinkende soep tussen de steile rotswanden. Grote bellen borrelden omhoog.
Arvin wees opgetogen naar de vijver. ‘Kijk daar eens!' riep hij.
Ivanne tuurde in het walmende water.
Haar broer stond nog steeds te springen. Hij wees met de zaklamp naar een glinsterende plek in het water.
Ivanne en Hanzi bogen zich zover als ze maar durfden naar voren om beter te kunnen kijken. Een aantal meters van de kant, diep onder het stinkende water, leek iets op te lichten.
‘Wat ligt daar?' zei Arvin. ‘Zou het een schat zijn?' Hij trok een gekke bek, schopte zijn schoenen uit en voelde met zijn voet aan het water. ‘Hmmm, lekker warm!' Met een ruk trok hij ook zijn T-shirt uit en zijn korte broek vloog even later met een boog door de lucht. Zonder nog langer na te denken sprong hij het water in. Meteen ging hij kopje onder. Proestend kwam hij na een paar seconden weer omhoog. ‘Wow, best diep hier! Kom er ook in jongens, het water is heerlijk!'
‘Ja, voor een varken!' spotte Ivanne.
Arvin spetterde genietend rond. Met een overdreven grimas zoog hij zijn longen vol lucht en dook naar de bodem. Het werd stil.
‘Wat blijft hij lang onder.' Ivanne keek ongerust naar de plek waar ze haar broer het water in had zien verdwijnen. Ze scheen met de zaklantaarn over de vijver. De vreemde schittering was nu verdwenen.
‘Boewaaaaah, arrrwwggggggg!' Met een knalrode kop en de tong scheef uit zijn mond verscheen Arvin plotseling weer aan de oppervlakte. Zijn rode ogen puilden uit.
Ivanne sprong achteruit van schrik en stootte haar hoofd tegen de rotswand. Zodra ze haar broer lachend op de kant zag klimmen werd ze razend. Ze verkocht hem een knallende oorlel. ‘Doe toch eens normaal, gek! Kun je nou niet eens gewoon doen, ik ben me helemaal rot geschrokken!'
Ze moest even op de grond zitten om bij te komen van de schrik. Een golf van misselijkheid overspoelde haar en Ivanne voelde zich langzaam draaierig worden. Het laatste wat ze zag was het bezorgde gezicht van haar broer. Heel in de verte hoorde ze haar naam. Toen werd het donker.

 

Ze was alleen. De zwarte lucht was verstikkend en heet. In de verte klonk gerommel. Het zwol langzaam maar zeker aan tot een gebrul. Opeens was hij er! Ivanne voelde de luchtstroom over haar gezicht toen de enorme uil met zijn machtige vleugels boven haar cirkelde. Zijn diamanten ogen keken haar kil aan. Hij sperde zijn bek wijd open en brokken gloeiende steen kwamen er met een donderend geratel uitgestort. Overal om haar heen begon het te branden. Ze gilde het uit. Een bekend melodietje klonk hol door het lawaai heen: ‘Welkom in De Titanium Uil!  

 

Tweede leesfragment

 

Ivanne keek haar broer ongelovig aan. ‘Maar dat mag helemaal niet, dat is hartstikke illegaal, man! Als iemand er achter komt dat we ze hebben gekopieerd krijgen we een enorme boete.’ Ineens begreep ze het. ‘Dus daarom doet Rexie zo raar de laatste tijd! Jij zit daar achter!’
Arvin glom van trots. ‘Yep! Goed hè!’
‘Helemaal niet goed, we hebben die vergunningen toch niet! Straks nemen ze Rexie nog in beslag!’
‘Daar heb ik ook aan gedacht, Hanzi gaat dat voor me regelen,’ mompelde hij. ‘Na de vakantie krijg ik ze al. Je ziet, dit kan niet mislukken!’
Voorzichtig spreidde Arvin een aantal functies op een grote antistatische plaat uit.
Rexie stond vol belangstelling naar de nieuwe functies te kijken. Hij had het blijkbaar erg naar zijn zin, want hij zat luid met de tanden te knarsen. Meestal begonnen zijn oogjes dan van plezier ook te "ploppen”. Dat was nu ook het geval en het kleine dier knarste en plopte of zijn leven er van afhing.
‘Haal die hond daar eens even vandaan,’ zei Arvin. ‘Straks vreet hij nog wat stuk of zo. Het gaat me ontzettend veel tijd kosten, maar ik zal ze allemaal installeren voor we naar Santorini gaan. Zal ik je eens laten zien hoe de Taalfunctie eruit ziet?’
Heel voorzichtig pakte Arvin een onderdeeltje op met een pincet. Hij bekeek het nauwkeurig voor hij het onder de geleende holmioscoop legde. Het kleine pinnetje leek onder de enorme uitvergroting op een metaalachtig insect. De binnenkant was door een speciale filter stukje voor stukje te zien. Aan de buitenkant zaten zes piepkleine sliertjes. Het ding leek een kop met ogen en hoorntjes te hebben. Van binnen had het allemaal orgaantjes met in het midden een pompje.
‘Zie je dit kleine glinsterende dingetje?’ vroeg Arvin. Hij wees met een dun naaldje naar het gehoornde kopje onder de holmioscoop. ‘Dit is nou het centrum van de Taalfunctie. Het is gemaakt van nanodeeltjes. Je weet wel, deeltjes van een miljoenste millimeter. Ze zitten ook in de Fijnverdwijncrème die jij wel eens van mam pikt.’
Voordat Ivanne kon reageren ging Arvin verder. ‘Zo, nou zie je ook eens wat er binnen in die metalen knoppen van Rexies halsband komt te zitten.’
‘Hallo zeg, wat ziet dat er eng uit!’ riep Ivanne geschrokken. ‘Het lijkt wel of het beweegt.’ Ze was naast haar broer komen staan en keek walgend over zijn schouder mee. Arvin snoof. ‘Typisch een meidenopmerking! En het wordt straks nog veel enger,’ plaagde hij. ‘Ik zou maar vast gaan als ik jou was, want als je de Intronnet-functie hebt gezien kun je vast niet meer slapen!’ Nou had hij zich versproken, van schrik verslikte hij zich in zijn kauwgom en begon te hoesten.
‘De Intronnet-functie?’ Ivanne’s stem sloeg over en ze stompte haar broer boos op zijn rug. ‘Ben je nou echt gek geworden! Die was pas nog in het nieuws. Er zijn illegale kopieën van in omloop.’ Ivanne stampvoette van woede en voelde hoe ze steeds kwader werd. ‘En als er nou eens een virus in zit? Een nanovirus!? Rexie is ook van mij, dat was je zeker even vergeten! Van welke idioot heb je deze functie gekregen? Zeg op of ik vertel alles aan mam!’
Arvin wees al hoestend op een gesloten blauwgroen doosje waar een zoemend geluid uitkwam. ‘Stil toch! Ook een kopietje van Hanzi,’ hijgde hij tussen twee hoestbuien door. ‘Je mag het tegen niemand zeggen, ik moest het zweren van Hanzi. Hij beweert dat ze tien jaar geleden al bestonden, maar dat ze helaas verboden werden. Door de Partij van de Wachters. Er is zelfs iemand voor geliquideerd! Snap je dat nou, om zoiets gaafs?’
Ivanne voelde het angstzweet op haar rug prikken en huiverde. ‘Dit is een heel slecht idee, Arvin,’ zei ze langzaam. ‘Een heel slecht idee! Stel je voor dat er toch iemand achterkomt… Is er echt iemand om vermoord?’